Της Εύης Ντινοπούλου, καθηγήτριας του ΜΣΚ
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του 1973 δεν είναι μόνο ένας σταθμός στη νεότερη ιστορία του τόπου μας. Είναι και ένα γεγονός που, όσο λίγα μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να τιμάται μ’ ένα ζωντανό, μαζικό τρόπο από τη νεολαία και το λαό μας.
Έτσι λοιπόν και στο Μουσικό Σχολείο Καλαμάτας την Παρασκευή, 15/11/24 οι μαθητές όλων των τάξεων, καθηγητές και πολλοί γονείς συγκεντρώθηκαν στο Αμφιθέατρο του ΜΣΚ για να τιμήσουν την εθνική επέτειο της 17ης Νοέμβρη του 1973.
Η ομάδα των παιδιών που συμμετείχαν υπό την καθοδήγηση των υπεύθυνων καθηγητριών κ.κ. Αθηνάς Αμανατίδου και Σοφίας Πουλοπούλου και του καθηγητή Αντώνη Κουφουδάκη κατάφεραν όχι μόνο να βάλουν το κοινό στην ατμόσφαιρα εκείνης της εποχής αλλά -μέσα σε 45 μόλις λεπτά- να το κάνουν να βιώσει κυριολεκτικά στιγμές που καθόρισαν εκείνη την ιστορική περίοδο μέσα από αφηγήσεις, δρώμενα, ποιήματα και τραγούδια, σκηνοθετημένα με έμπνευση και πρωτοτυπία. Οι ερμηνείες των κοριτσιών της Α΄ λυκείου(Αγγελική Λιβέρη, Φανή Μπούρα, Ιφιγένεια Μπακοπούλου, Μελίνα Τζάννε, Χαρά Κακούτη, Άρτεμις Ξανθάκη, Σοφία Βρυώνη) ήταν κάτι παραπάνω από καθηλωτικές. Παρούσες σε όλη τη διάρκεια της γιορτής μεταμορφώνονταν ανάλογα με τις ανάγκες της εκδήλωσης σε: εξεγερμένες φοιτήτριες, καταπιεσμένους πολίτες της «πικρής επταετίας» (1967-1974) αλλά και σε (απρόσωπους) εκπρόσωπους της δικτατορικής εξουσίας της Χούντας, ακόμη και σε στυγνούς βασανιστές της ΕΑΤ-ΕΣΑ…
Τα κείμενα και τα ποιήματα, προσεκτικά επιλεγμένα και στοχευμένα, «κεντημένα» επάνω στον ιστορικό καμβά (χούντα- αντιστασιακός αγώνας, βασανιστήρια, εξέγερση πολυτεχνείου και βίαιη καταστολή της) ενός καλοδουλεμένου και πλούσιου σε ντοκουμέντα βίντεο αλλά και μέσα από τις ζωντανές αφηγήσεις των μαθητριών Σοφίας Μποκόρου, Βασιλικής Πετσοπούλου, Αγάπης Ανδρουλιδάκη έδωσαν με σαφήνεια όλες τις πληροφορίες.
Τα τραγούδια, όσα ακούστηκαν από το βίντεο και τα δια ζώσης, (ερμηνευμένα από την ίδια ομάδα) καθόρισαν με σαφήνεια τους σκοπούς και τα μηνύματα της παράστασης, δημιουργώντας έντονη συναισθηματική φόρτιση και παράλληλα προβληματισμό. Και πώς να μη συγκινηθεί κανείς ακούγοντας την επαναστατική φωνή της Μαρίας Δημητριάδη ( «Είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει…», βλέποντας ταυτόχρονα το συγκλονιστικό δρώμενο που άφησε κυριολεκτικά… άφωνους τους θεατές με τη δύναμη της παραστατικότητάς του; Πώς να μην ανατριχιάσει ακούγοντας τα «Μαλαματένια Λόγια» σε στίχους Μάνου Ελευθερίου και μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου, ερμηνευμένα από την ομάδα των κοριτσιών-πρωταγωνιστριών-με την διακριτική και ευαίσθητη συνοδεία κιθάρας του καθηγητή τους Αντώνη Κουφουδάκη- ή τη «Δίκοπη ζωή» (Μ. Ελευθερίου- Θ.Μικρούτσικος) από τους μαθητές της Γ΄ λυκείου Κωνσταντίνο Καραγγελή (φωνή) και Ανδρέα Κουμανάκο (κιθάρα); Όσο για τα ποιήματα αξίζει να σταθεί κανείς στο ποίημα «Σώπα μη μιλάς» του Τούρκου ποιητή Αζίζ Νεσίν που σκηνοθετήθηκε τόσο ευφάνταστα και αποδόθηκε συγκλονιστικά από τη μαθήτρια Ελευθερία Χάικου. Αδύνατον, τέλος, να μην σταθούμε στην καθηλωτική αφήγηση των βασανιστηρίων στο ΕΑΤ ΕΣΑ (του αντιστασιακού Περικλή Κοροβέση) από τον μαθητή Χρήστο Σπύρη και στην παράλληλη αναπαράστασή τους από την ομάδα των κοριτσιών.
Εντέλει, η «σχολική εορτή» που παρακολούθησαν όλοι οι μαθητές μας, βιώθηκε πραγματικά σαν ένα «Προσκύνημα», το οποίο μετατράπηκε σταδιακά σε μια βαθιά υπόκλιση θαυμασμού και τιμής προς τους «σκοτωμένους σπουδαστές του Νοεμβρίου» που θυσιάστηκαν για να απολαμβάνουν τα αγαθά της ελευθερίας και τη δημοκρατίας οι επόμενες γενιές..
Πολλά συγχαρητήρια αξίζουν τόσο στην εξαιρετική ομάδα των μαθητών/τριών μας όσο και στις υπεύθυνες καθηγήτριες κ.κ. Αθηνά Αμανατίδου και Σοφία Πουλοπούλου και στον καθηγητή κ. Αντώνη Κουφουδάκη. Όλοι τους με συνέπεια και μεράκι, με καλλιτεχνική ματιά αλλά και με σεβασμό στα ιστορικά γεγονότα, συνέβαλαν τα μέγιστα ώστε να παρουσιαστεί μία εκδήλωση υψηλών προδιαγραφών που συγκίνησε και ενέπνευσε όλους τους παρευρισκόμενους.
